.... که بزرگترها همان بچه های دیروزند با این تفاوت که بازی هایشان کمی فرق کرده است. اما خودشان هرگز این را قبول ندارند. و من همیشه برای زندگی کردن مثل بزرگترها خیلی کوچکم. چون فقط این بچه ها هستند که توی قطار خمیازه نمی کشند و تمام مدت دماغشان را به شیشه می چسبانند و بیرون را نگاه می کنند...

آمده از سر کار

 باز بابا خسته

خرده نان ریخت از آن

 کت پینه بسته

باز روی دوشش

 چند گنجشک نشست

شغل بابا زیباست

 چون پر از گنجشک است

نان خشک از مردم

 می خرد بابایم

تا که دکتر بشوم

مثل انشاهایم

                                                                پونه نیکوی فروردین ۸۵

هیئت داوران اولین جشنواره ادبی موسسه فرهنگی هنری توتم کویر در بخش شعر  پس از بررسی  آثار پذیرفته شده در دبیرخانه جشنواره، 400 اثر جهت بررسی مجدد در مرحله اول داوری واجد شرایط دانست و در مرحله دوم پس از بررسی مجدد کلیه آثار، سه اثر را به عنوان اثر برتر جشنواره پذیرفت و هفت اثر را به عنوان آثار تحسین شده هیئت داوران حائز امتیاز دانست:

1-         احمد رضاعبادی – قم

 2-       پونه نیکوی – انزلی

3-         غلامرضا طریقی – زنجان

و آثار تحسین شده جشنواره:

4-         پریسا جعفری – چهارمحال بختیاری

5-         حر شفقت - مازندران

6-         مریم حقیقت – رشت

 7-         فاطمه (لیلا) پورکریمی – رشت

8-         زهرا پناهی – اصفهان

9-         مجید قاسم زاده – خراسان شمالی – اسفراین

10-    نادر پرندوار - گنبد

****  در صورت فراهم شدن مقدمات لازم و برگزاری جشنواره  ۳ نفر برتر در بخش شعر و متن ادبی و داستان  جهت شرکت در جشنواره دعوت خواهند شد .

***** علاوه بر چاپ آثار برتر و تحسین شده جشنواره در سه بخش شعر - متن ادبی و داستان کوتاه  فهرست آثار منتخب  در سه بخش مذکور جهت چاپ در کتاب جشنواره بزودی اعلام خواهد شد .

هنگامی که جمشید شاه از کارهای سازندگی فارغ شد، مردمان در آسایش ، کشور در آبادانی ، و همه چیز فراوان بود، به دیوان فرمان داد تا تختی زرین و جواهر نشان برای او بسازند و او را به هوا برند و این روز را آغاز سال نو خواندند به گفته سراینده ملی، فردوسی:

چو این کارهای وی آمد به جای       ز جای مهی برتر آورد پای

محمدباقر مجلسی در کتاب « سماوالعالم» نوشت که به روایت حضرت صادق در این روز حضرت محمد در دشت غدیرخم برای حضرت علی از مردم بیعت گرفت و در همین روز حضرت علی به مردم نهروان غالب شد... شاهان هخامنشی در این روز در تالار آپادانا بار عام می دانند نمایندگان کشورهای خارجی ، استادان، گروه های مختلف به پیشگاه شاه بار می یافتند هدیه می دادند و هدیه می گرفتند. داریوش کبیر در نوروز هر سال به معبد بابل می رفت و دست رب النوع بابل را می گرفت. شاهان ساسانی با شکوه فراوان نوروز را جشن می گرفتند. پادشاه با جامه ابریشمی در بارگاه می نشست و موبدان موبد با سینی بزرگی که در آن نان و سبزی شراب، انگشتر، شمشیر، دوات و قلم و... بود با اسب و باز به پیش شاه می رفت و به شاه شادباش می گفت. سفره هفت سین یا هفت شین (گویا درست تر است) که اشاره به هفت امشاسپندان است. اتش، آیینه، اوستا، گلاب پاشی و نقل سفید ، ظرف آب، آویشن، شاخه های سرو و مورد پلو ماهیف انار و آجیل همه مفاهیم نمادی داشتند. جشن نوروز به بسیاری از کشورهای اسلامی، تا مغولستان در آسیا و مصر و زنگبار در آفریقا رفت. اکبر شاه در هندوستان در سال 1584 نه تنها جشن نوروز و مهرگان را با شکوه هرچه بیشتر جشن می گرفت، بلکه گاهنامه ای ایرانی زرتشتی با نام های فروردین اردیبهشت را جانشین نام ماه های تقویم اسلامی کرد. پادشاهان عثمانی نیز نوروز را جشن می گرفتند.                

برگرفته از کتاب دیدی نو از دینی کهن .

حلول ماه باران های ناخوانده را با این شعر از آقای سعید بیابانکی به همه  دوستان عزیز و دشمنان عزیزتر تبریک می گویم.

سلام..خوش اومدی ..صفا آوردی

این همه عطرو از کجا آوردی ؟

حاشیه ی دامن چین چینت گل

سر می ره از زنبیل و خورجینت گل

چه چارقد رنگ و وارنگی داری

چه دامن سبزو قشنگی داری

مگه قرار نبود که بر نگردی

حداقل مارو خبر می کردی !

همین دیشب برفارو پارو کردیم

دالون و صبحی آب و جارو کردیم

تو که هزار تا کشته مرده داری

سر به سر گلا چرا می ذاری؟

یه کم بتاب به غنچه های قالی

آهای آهای خورشید پرتقالی

بهار خانوم ! خوش اومدی به خونه

بی تو صفا نداره آشیونه

بهار خانوم قربون اسم نازت

قربون پاکی چادر نمازت

جواب سلام غنچه ها یادت رفت

بهار خانوم ..عیدی ما یادت رفت !

از کیسه اش خلیفه که می بخشد

یک انگبین تازه سیانور است

تقدیر حبّه های بهشتی نیز

بر دوزخی ترین رز انگور است

تا حلقه غلام شدن در گوش

ابن بشیر زهر به ناخن است

یاقوت سرخگون بهشتی هم

در یک انار بی رگ و ملعون است

از کیسه اش خلیفه که می بخشد

فرقی نمی کند که چه در جام است

انگور یا انار...؟ مهم اینست

قربانی اش شکارچی دام است

از کیسه اش خلیفه که می بخشد

ابلیس نیز توبه به لب دارد

بی شک نهال میوه ممنوعه

دیگر میان باغ نمی کارد

قرعه به نام حبه اول خورد

جانش به لب رسید و لبت بوسید

ناگاه در تموز نفسهایت

یک جرعه شد شراب شد و جوشید

نوبت رسید حبه دوم را

دور سرت زمین و زمان چرخید

آن شب خدا میان دوچشمانت

چون ابر نوبهار شد و بارید

وقتش رسید و حبه سوم هم

خود را سپرد بر لب زهر آلود

می خواست تا شراب شود در تو

آتش گرفت سینه بینالود

وقتی سه حبه مانده فقط تا کفر

جایی برای حرف نمی ماند

چیزی بجز سه توبه نامقبول

در ذهن پیر ظرف نمی ماند 

فوج کبوتران به تو پیوستند

با آهوان تیز خراسانی

بر دست ناتوان تو خون می خورد

انگشترغریب سلیمانی

هفت آسمان بنا شده در آبی

بگذار هشتمین به زمین باشد

در دوزخ مجسم آدمها

 مشهد همان بهشت برین باشد.

                                                  پونه نیکوی آبان ۸۶

دیرگاهیست شعر سرانگشتانم را نسوزانده است و ابیاتم بیات شده اند. تنها همین که این روزها شعر مرا برنمی گزیند...

از  چوب بی صدای خداوند می خوریم

لب واکنیم مهر دهان بند می خوریم

وقتی اجاق مادرم آتش نمی دهد

نان نه دوباره غصه لبخند می خوریم

دریا هر آنکه خواسته محروممان کند

از چشمه های ناب دماوند می خوریم

ما کوزه شکسته قومیم و هر زمان

از قسمت شکسته شده بند می خوریم

بگذار تا تبر بزند شاخ و بال را

با شاخه های معجزه پیوند می خوریم

تا حق سیب کندنمان را گرفته اند

دستی اگر دراز شد و کند می خوریم

بگذار سفره های کسان باز تر شود

ما سیب ها اگر که بیفتند می خوریم.

پونه نیکوی مرداد ۸۳

و غزلی زیبا از جناب آقای فاضل نظری- شاعری ارزشمند.

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام! هرقدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع از کم طاقتی ست

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم

چون شکست آیینه حیرت صدبرابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا ببینم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از این می زیستم .

                     کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد.

نمی دانم این روزها چگونه تبسم کنم و شادباش بگویم. روزهایی که حجة الوداع پیغمبر در غدیر را به یادم می آورد.... به یادم می آورد که دستهایت را فشرد و با صحابه پیمان بست. شاید فرماندهی لشگر بزرگ مسلمانان را سپردن به اسامة بن یزید هجده نوزده ساله برای جنگ با رومیان، در آخرین مأموریت پیغمبر زمینه ساز رهبری تو بود. وحرفی که او به گونه ای دیگر ابراز نمود. می خواست بگوید که ای شیوخ قبایل، من با این عمل انقلابی سنت جاهلیت را کنار می زنم. و چنین می شود که ابوبکر و عمرتحت فرماندهی اسامة به پیش می روند. پیغمبر آگاهانه تصیم می گیرد که زمینه سازی کند برای عدالت تو، مولای شبگریه ها. و تو آشفته از راه می رسی و نیت این انتخاب را می پرسی. که در جواب می شنوی ازپیغمبر: آیا راضی نیستی که تو نسبت به من هارون باشی نسبت به موسی؟

این آغاز غربت تست  پس از آنکه رسول به معراجی دیگر می رود. نخلهای سر به فلک کشیده هم می دانند که از اولین روز دعوت پیغمبر (یوم الدار) تا آخرین خطبه اش (حجة الوداع) و آخرین روز حیاتش با او همراه بوده ای و او به صراحت و اشارت بر این مهم توصیه کرده. اما انکار می کنند. شهادت خاص و عام بر این است که ابوبکر نخستین گرونده بوده است. دو سالِ ابوبکرگذشت. ده سال حکومت عمر به پایان رسید و در آخرین لحظات عمرش خلیفه را برمی گزیند. حالا تو مانده ای و یارانت.... همان میثم تمار خرما فروش که مؤاخده اش نمودی که چرا با جدا کردن خرماهای خوب و بد، مردم را در غذایشان به خوب و بد تقسیم می کنی که باید همه را با یک قیمت بفروشی. و سلمان فارسی بیگانه، از ایران، ابوذر غفاری غریب که از صحرا آمده و بلال که یک برده حبشی است. پس از 23 سال با پیغمبر بودن برای استقرار مکتب و 25 سال سکوت که همه در برابر این سکوت تو سکوت کرده اند. اما تو خاک در چشم و استخوان در حلقوم ماندی. دوره پنج ساله ات آغاز شد. آنگاه که طلحه و زبیر دو صحابه نزدیک پیغمبر که پیغمبر طلحه را طلحة الخیر توصیف کرد و گفت اگر  دوست دارید شهیدی را روی خاک ببینید که زنده راه می رود به طلحة الخیر نگاه کنید. و زبیر هم که از نامی ترین نیزه داران به شمار می رفت و 23 سال با پیغمبر جهاد کرد. وقتی می بینند که در حکومت عدالتخواهانه تو از بذل و بخشش های عثمانی خبری نیست به سراغت می آیند که دست کم استانداری خطه ای را به آنان محول کنی که دست کم در امور مملکت با آنان شورا داشه باشی و تو می گویی که اگر احتیاجی بود در نظر می گیریم. و چراغ را خاموش می کنی که صحبت احتیاجی به نور ندارد. و همین جواب اینهاست. از تو اجازه حج می گیرند و می گویی که می دانم به کجا می روید اما بروید... آنگاه عایشه را برمیدارند و می آیند و جمل را به راه می اندازند. مولای من! تو بزرگی اما خیلی ها نمی دانند چرا بزرگی. آنان که متملق تو هستند نه شیعه تو. آنان که وقتی خبر ضربت خوردنت را در مسجد شنیدند گفتند علی در مسجد چه می کرد؟ کسی گفت: نماز می خواند. و در جواب گفتند مگر علی نماز هم می خواند؟! آنان که اگر ترا دوست می داشتند آتش خلق نمی شد. آنان که تو رودررویشان گفتی من کوچکتر از آنم که بر زبانتان می آرید و بزرگتر از آنم که در دلهای شما هستم. می گویند همه چیز را باید با اضدادش شناخت و تو را باید با دشمنانت شناخت. انسان به میزانی که به مرحله انسانیت نزدیک می شود بیشتر احساس تنهایی می کند. بقول یکی از نویسندگان روزها شیر نمی نالد. مولای شبگریه ها! شناختن محمد و ابوسفیان، علی و معاویه و حسین و یزید آسان است شناختن طلحه و زبیر دشوار است که پس از 50 سال سابقه با حالتی خشمناک از قتل خلیفه مظلوم سخن می رانند. از تو مولایم! تمام رنجهایت غرامت عظمتهایت بود. آنگاه که نخست پیغمبر ابوبکر را برای فتح قلعه خیبر می فرستد و موفق نمی شود فردای آنروز عمر را مأمور می کند و او هم شکست می خورد تا اینکه روز بعد تو را برمی گزیند. قلعه خیبر فتح می شود و مرحب چنان نقش بر زمین می گردد که آه از نهاد زمین برمی خیزد. و این احساس تحقیریست که چندیست در وجودشان نطفه بسته. مگر می شود فراموش کرد رقص شمشیرت را که آسمان بانگ لا فتی را سر داد و پیغمبر یک ضربه ات را که به فرار ابوسفیان و بتش هبل انجامید را با عبادات انس و ملک می سنجد. ابوسفیانی که مسلمان می شود و لات و هبل را می شکند و به حمایت از تو وقتی که خانه نشین می شوی می خواهد شهر را پر از سواره و پیاده کند. و تو خود را بی نیاز از هر حمایتی نشان می دهی. پیغمبر از دنیا رفته و حالا اسلام علیه اسلام برخاسته. اسلام ابوسفیانی ... که در احد بیرق به بت می بندد. و در صفین قرآن به نیزه. آنجا که لشگر مسلمین بر تو می تازند مولای من که اگر بر قرآن روی نیزه شمشیر بکشی بر تو شمشیر می کشیم. چهره هایی وجیه المذهب که در جنگ تبوک پیغمبر را تنها رها کردند چرا که در برابر چشمان ازرق دختران رومی دلشان تاب نداشت و از رسول خواستند که معافشان کند و او در جواب گفت: بمانید و خودتان را و دینتان را حفظ کنید تا گند تقوای پلیدتان مجاهدان را نیالاید.

در صفین قیافه های شناخته شده و پلید بنی امیه، در نهروان ناشناخته های مقدس نما، اما در جمل چه کسی پیش رویت قرار می گیرد؟ عایشه همسر پیغمبر- امّ المؤمنین- طلحة الخیر و زبیر نواده عبدالمطلب. 

زبیر که پسر عمه ات بود و زمانی که خلافت در سقیفه به دست ابوبکر افتاد و تو محروم شدی به دفاع از تو در خانه ات متحصن شد. به نفع تو با عثمان جنگید اما نمی تواند با تو بماند چون یکهزار برده خریده است تا برایش کار کنند. عبدالرحمن بن عوف در عقیق کاخ می سازد و رییس مجلس می شود وهزار حقه می زند که عثمان روی کار بیاید چون اگر تو روی کار می آمدی کاخ را روی سرش خراب می کردی و آنوقت برای تقسیم طلاهایی که به ارث گذاشته بود تبر نمی آوردند. طلحه روزی هزار دینار از درآمد املاک را به جیب می زند و عثمان سخاوتمند گردنبند زنش به اندازه مالیات شمال آفریقا قیمت دارد.

پس از غدیر چه بر تو چه گذشت مولای من؟ ای کاش همانقدر که از نقطه ب بسم ا.. می گوییم کمی از خودت بگوییم. از اینکه درد تو درد شمشیر ابن ملجم نیست دردت از مردمی ست که دین دارند و عقل ندارند. تو بزرگتر از آنی که از رنجهایت رنج ببری. بنی امیه دشمن رویایت هستند و طلحه و زبیر هم پیمانهای تو که در برابر بنی امیه در جبهه تواند و در نیمه راه کنار می روند اما نه به گوشه خانقاهی برای سکوت که با عایشه پیش روی تو می جنگند. طلحه کشته می شود و زبیر با یادآوری های تو از گذشته پر اخلاصش بیدار می شود و به سمت مدینه ره می سپارد تو فرمان می دهی که با فراری ها کاری نداشته باشند اما ابن جرموز که جنگ را پیش بینی کرده و گریخته برای خودشیرینی هم شده کشته زبیر را برایت می آورد و از لبان تو نفرین بر خود می شنود. چرا که پیغمبر فرموده: قاتل زبیر در آتش است. عایشه را با احترام به دست برادرش می سپاری و پیروز از جمل بازمی گردی اما چه بر تو گذشته بود که آرزو کردی کاش بیست سال پیش مرده بودم. تو آنقدر رشد کردی که بودنت جرم شده بود و غرامت آنرا هم به دشمن دادی هم به دوست.

... و خوارج گوسفندانی که در زیر دست گرگی که در لباس چوپان درآمده رام هستند و علیه چوپانی که تمام عمر برای نجات آنها درگیر بوده بسیج می شوند. به قول دکتر شریعتی  زخم های تن حسین همیشه به رخ کشیده می شود و مستمعان به عمق این فاجعه می اندیشند که چه صحنه هولناکی در کربلا پدید آمده است. اما که می داند بر حسینت چه گذشت؟

که می داند پس از غدیر بر تو چه گذشت که وقتی زهرایت در آخرین لحظات زندگی می گرید از او می پرسی چرا گریه می کنی می گوید: من برای مظلومیت تو گریه می کنم...

مولای شب گریه ها! ای کاش آنقدر که از تو تجلیل کردیم عدالتت و زندگی ات را تحلیل می کردیم. مولای من! تو درد شمشیر را احساس نمی کنی و ما درد تو را!

دل داده شمشیرم وقتی سپرت باشم

در رهگذر تیرم تا در گذرت باشم

چون سایه به دلخواهت در بند تو همراهت

همپای تو می آیم تا دربه درت باشم

از پای نمی افتم در پای تو می افتم

چون برگ به روی خاک تا در گذرت باشم

چون چشمه سر راهت مشتاق رخ ماهت

جوشیده ام از هر کوی تا در نظرت باشم

با آه تو می سوزم با اشک تو می جوشم

چون چاه به سر دارم با چشم ترت باشم

می سوخت زمین از تب، خم شد کمر مرحب

او نقش زمین می شد تا شعر ترت باشم

پنهان مشو از دیده ای شمس نتابیده

چندین شب یلدا را فکر سحرت باشم

در دام تو نخجیرم بر دار تو حلاجم

گردن به لب تیغم تا هم خطرت باشم

من مست ولای تو، در پای خدای تو

در من ندمید آنشب تا پشت سرت باشم

شمشیر فرود آمد دنیا به سجود آمد

من ماه نبودم تا شق القمرت باشم

                                                   پونه نیکوی دی ۸۶

سلام.

و این هم جدیدترین شعری که از خزانه غیب بر من نازل شد. امیدوارم مقبول طبع مردم صاحب نظر شود.

تا گیسویم را بافتی از تار ابریشم

آتش زدی بر خرمن تجار ابریشم

وقتی شکستی نرخ ها را ثبت می کردی

آنشب رکوردی تازه در بازار ابریشم

در ذهن بندر باز صف بستند کشتیها

دیگر خریداری ندارد بار ابریشم

چون دختران باد در کوکند می دانند

هر تار آن ارزد به صد انبار ابریشم

با یک بغل آتش همیشه می رسند ازراه

در شعله گل می روید از هر تار ابریشم

هر شب سر تسلیم و عجز دختران باد

بر زانوانم خسته از پیکار ابریشم

از روسری بیزار کردی شاپرکها را

وقتی که پنهان شد گل و گلزار ابریشم

هرم سرانگشتت نشسته توی گیسویم

فتح الفتوح عشق با یک تار ابریشم.

درود بر تو ای زهره آسمان علی که خداوند هیچکس را چون تو برازنده مهربانی هایش ندید و ترا برای مولای بی همتایم آفرید.

 درود بر شما که امروز سالروز پیوندتان است. و شبنم ها امروز را روی شیشه ها جشن گرفته اند.

 آسمان چقدر بهار است! 

درود بر تو ای مولای شرجی ترین لبخندها که خداوند ترا برای محبوبه رسول برگزید و منزلتان را کانون جوشنده اسلام  قرار داد.

 درود برتو که اگر ترا می شناختند آتش خلق نمی شد...  یا زهرای علی

سلام. این روزهای مه گرفته روزهای خوبی نیست. صبح که اومدم سر کار بین کتاب های کتابخونه چشمم خورد به سفر در مه شاملو و یک قسمت از شعرش عجیب تکونم داد. اونقدر که تا چند لحظه از پنجره کتابخونه به دریا و آسمون و ساحل خیره شدم.

هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من - باری - همه از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن

                 از آزادی آدمی

                                  افزون تر باشد.

چند روز دیگه تولدمه  - ۱۸ دی- و من در سن ۲۳ سالگی هیچ هراسی از مرگ ندارم. اما این شعر وحشت در کجا مردن رو در وجودم نهادینه کرد و مجال بر زمین گذاشتن کتاب سفر در مه رو به من نداد و...  

همه

لرزش دست و دلم

                        از آن بود

که عشق پناهی گردد...

آی عشق آی عشق

چهره آبیت پیدا نیست. 

تا ترا به دست آرم

از کدامین کوه می بایدم گذشت

                                         تا بگذرم.

از کدامین صحرا

از کدامین دریا می بایدم گذشت

                                        تا بگذرم.

برویم ای یار

دست مرا بگیر !

سخن من نه از درد ایشان بود:

خود از دردی بود

                       که ایشانند!

                                     (ا.شاملو)  

ذخیره ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار    که می رسند ز پی رهزنان بهمن و دی...     یا علی.        

شهرم را و بندرم را دوست می دارم آنگاه که مردمانش را مجال گفت و شنیدی نیست و نور را برای چشمان ظلمت دیده هاشور نمی زنند و بوم های ناخوانده را به نور مهمان نمی کنند. آنگاه که شب را با آسمان در اغوش می کشم و ماهیهای آبهای در جریان و راکد غبطه می خورند به شهپر ماهیهای بندر در آبهای زلال. آنگاه که امواج دوره گرد را سلام می گویم. و میناهای در قفس در آرزوی اوج گرفتن در کنار قوهای سرود خوانند. من بندر ماهیهای عاشق را دوست می دارم و آسمان ابری اش را به مهربان ترین ابرهای اردیبهشتی نمی بخشم . آنگاه که مردمانش مجال تحمل گلخندهایم را ندارند و خواب سکه های ضربی عتیق را هر شب به نرخ روز می خرند. آنگاه که لالایی گلپونه ها مرا به خواب نمی زند. اگر گاهی سکوت کرده ام مریدانه بر مولایم پیرو بودم. و سکوت کرده ام و سکوت و سکوت و شعر....اما در اندرون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست... و سکوت و... شعر گاهی خودش تمام حرفها را می زند...این شعر را تقدیم می کنم به دوستان عزیز و دشمنان عزیزتر که مرا برای رسیدن به مقصود ناخودآگاه و خودآگاه یاری نموده اند. یاعلی.

دیگر درخت نیستم از نو تبر شوی

تنها برای شاخه من تیزتر شوی

دیگر درخت نیستم آتش به پاکنی

از هیزم شکسته من شعله ور شوی

تا آمدم برای شکفتن شکستی ام

سخت است در سکوت شکستن کمر شوی

دیگر درخت نیستم ای دارکوب پیر

از موریانه های دلم باخبر شوی

دیگر درخت نیستم و سایه نیستم

وقتش رسیده است کمی دربه در شوی

رودم اگرچه راه به دریا نمانده است

روییده ای به راه که سنگی قدر شوی

رودم اگر تو سینه برایم سپر کنی

سرمی کشم اگر تو هزاران نفر شوی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...